AI dla freelancerów — oferty, propozycje i raporty w jednym miejscu

W pracy freelancerów kontekst kolejnych zleceń utrzymuje jedna osoba, więc powrót do odłożonej sprawy zaczyna się zwykle od odtwarzania ustaleń. W DI Cloud punktem wyjścia jest formularz nowego projektu: nazwa, rola, cel i oczekiwany wynik, a do tego jeden z szablonów startowych — na przykład pod analizę dokumentów albo pod decyzje, ryzyka i warianty. Powstaje z niego projekt z pierwszymi artefaktami, listą decyzji wraz z opisem ryzyka i zadaniami z priorytetem, które można też dopisywać samodzielnie i opatrywać terminem. Widok projektu zlicza rozmowy, pliki, źródła, decyzje, zadania i artefakty. Katalog obejmuje 54 szablony w siedmiu kategoriach: przy przygotowaniu oferty przydatne są „Oferta i follow-up do klienta” oraz „Audyt oferty”, przy ustalaniu warunków współpracy — „Szkic umowy współpracy”, a przy nieopłaconej należności — „Wezwanie do zapłaty”.

Pod odpowiedzią AI silnik DI Core wystawia werdykt: poziom zaufania w czterech stopniach, wynik i pewność w skali od 0 do 100, liczbę przypisanych źródeł oraz krótkie zastrzeżenia. Odpowiedź merytoryczna, która nie opiera się na źródłach, dostaje etykietę „Bez źródeł — oparte na wiedzy modelu”, a jej poziom zaufania spada o stopień. Praca na plikach projektu przebiega według schematu rozróżniającego trzy poziomy pewności oraz osobny stan „za mało źródeł”; pojedyncze stwierdzenia są tam opatrywane cytatami z konkretnych dokumentów. Przy materiałach dla klienta ma to praktyczne znaczenie, bo propozycje i raporty powołują się na jego dane: przed wysyłką widać, co ma pokrycie w plikach, a co pochodzi wyłącznie z modelu. Profile pogłębione, w tym Research i Agent, wymagają planu płatnego.

Granica działania narzędzia jest równie istotna. DI Cloud nie prowadzi ewidencji czasu pracy: nie zlicza godzin spędzonych nad zleceniem, nie wylicza wynagrodzenia i nie zastępuje księgowości, a wystawianie faktur pozostaje po stronie osobnego produktu spółki. Liczniki w koncie dotyczą wiadomości, miejsca na pliki i limitów planu, nie stawek ani należności. Konektory poczty mają uprawnienia wyłącznie do odczytu, więc żadna wiadomość nie trafia do klienta samoczynnie; udostępnienie wymaga wygenerowania odnośnika, któremu można nadać termin ważności i który da się wycofać, a gotowy dokument pobiera się jako PDF lub DOCX. Szablony pism i umów kończą się zastrzeżeniem, że część zapisów wymaga weryfikacji prawnika. Nie wszystko mieści się też w jednym miejscu od razu: plan darmowy obejmuje jeden projekt, 50 wiadomości miesięcznie i 100 MB na pliki, więc układ „osobny projekt na klienta” zaczyna działać w planie płatnym.

Materiałem klienta bywa nie tylko dokument tekstowy: do rozmowy w projekcie można dołączyć także zrzut ekranu albo zdjęcie w formacie PNG, JPG, WEBP, GIF oraz HEIC i HEIF, przy limicie 25 MB na plik i 20 MB dla dwóch ostatnich formatów. Wgrany tekst dzieli się na fragmenty i trafia do indeksu, więc po powrocie do sprawy odłożonej na kilka tygodni pytanie ściąga te fragmenty, które do niego pasują; gdy dopasowanie po indeksie nie daje wyniku, uruchamia się wyszukiwanie po słowach. Granica przebiega w dwóch miejscach. Plik PDF czyta się z warstwy tekstowej, więc skan bez takiej warstwy trzeba dołączyć jako obraz — jego zawartość zostaje odczytana dopiero przy wysłaniu wiadomości. Do kontekstu wchodzi ponadto ostatnich szesnaście wiadomości danej rozmowy, a wcześniejsze ustalenia wracają jako fragmenty dokumentów i stan projektu, nie jako dosłowny zapis sprzed miesięcy.

Podział pracy wygląda inaczej w innych zawodach — opisujemy go osobno dla firm, konsultantów oraz studentów. Materiał wyjaśniający, jak w ogóle prowadzić pracę z modelem, zebraliśmy w kompendium.