AI dla konsultantów — research, decki i rekomendacje w jednym miejscu

W pracy konsultantów projekt zaczyna się w DI Cloud od czterech pól: nazwy projektu, własnej roli, celu oraz opisu wyniku, jaki ma powstać. Do tego dochodzi wybór rodzaju pracy — wśród szablonów startowych są między innymi „Analiza dokumentów i wiedzy” oraz „Decyzje, ryzyka i warianty”. Treść tych pól trafia do pierwszego polecenia i do materiałów założycielskich projektu, więc research prowadzony tydzień później odnosi się do konkretnego zlecenia, a nie do ogólnego tematu. Materiały klienta i notatki ze spotkań zostają przy projekcie, a w ustawieniach kontekstu pojedyncze źródło można wyłączyć, gdy dotyczy zamkniętego już etapu i tylko zaciemniałoby obraz. W jednym projekcie mieści się cała historia zlecenia, a roboczy wynik zapisuje się w tym samym miejscu, co materiały, na których powstał.

Odpowiedź AI ugruntowana w materiałach projektu ma stałą strukturę, a nie formę swobodnego tekstu. Obok streszczenia powstaje lista decyzji, w której każda pozycja niesie tytuł, opisane ryzyko, rekomendację i priorytet: niski, średni albo wysoki. Rekomendacje sąsiadują więc z ryzykiem, którego dotyczą, co ułatwia przeniesienie ich do noty dla klienta bez ponownego przepisywania. Do tego dochodzą artefakty opisane typem — Dokument, Plan, Analiza, Lista lub Specyfikacja — cytowania z odesłaniem do fragmentu źródła oraz co najmniej cztery następne kroki. Nad odpowiedzią wyświetla się werdykt DI Core: pewność i jakość w skali od zera do stu oraz liczba użytych źródeł albo oznaczenie „Bez źródeł”, gdy odpowiedź opiera się wyłącznie na wiedzy modelu. Pojedyncze twierdzenia sprawdza się osobno i każde dostaje wtedy status potwierdzonego, niepewnego lub sprzecznego ze źródłami.

Granice są równie istotne. Decki jako pliki prezentacji nie powstają: eksport artefaktu obejmuje Markdown, PDF, DOCX i JSON, rozmowę pobiera się w Markdownie, a wynik można udostępnić linkiem — formatu prezentacji na tej liście nie ma i slajdy składa się poza DI Cloud. Nie ma również dostępu do płatnych baz branżowych ani do raportów zamkniętych za abonamentem; do projektu wgrywa się własne materiały oraz publiczne źródła, na przykład polskie akty prawne pobierane z serwisu Sejmu. Odpowiedzialności za rekomendację przekazaną klientowi narzędzie nie przejmuje: systematyzuje materiał i pokazuje, na czym opiera poszczególne zdania, natomiast ocena podpisana nazwiskiem konsultanta pozostaje jego oceną. Liczą się też limity planu: wersja bezpłatna obejmuje 50 wiadomości miesięcznie, jeden projekt i 100 MB na pliki, profile głębsze, w tym Research i Council, wymagają planu płatnego, a po przekroczeniu 80% limitu konto pokazuje ostrzeżenie.

Konsultant prowadzi zwykle kilka zleceń naraz, więc rozdzielność kontekstów ma znaczenie praktyczne. Rozmowa toczy się zawsze wewnątrz jednego projektu: wyszukiwanie fragmentów obejmuje wyłącznie dokumenty tego projektu, a plik dołączony w poprzedniej turze wraca w kolejnym pytaniu tylko w tej samej rozmowie i tym samym projekcie. Osobno ustawia się „Stałe instrukcje projektu”, dołączane do każdej odpowiedzi w jego obrębie. Dwie rzeczy tej granicy nie trzymają. Fakty zapisane w pamięci konta są przypisane do konta, nie do projektu, i trafiają do każdej rozmowy niezależnie od tego, który projekt jest otwarty — ustalenia dotyczące konkretnego klienta lepiej zostawić w plikach projektu. Reguły dostępu w bazie przebiegają zaś po obszarze roboczym: kto został do niego dodany, sięga do wszystkich projektów w środku, a nie wyłącznie do przypisanych mu zleceń.

Podział pracy wygląda inaczej w innych zawodach — opisujemy go osobno dla firm, freelancerów oraz studentów. Materiał wyjaśniający, jak w ogóle prowadzić pracę z modelem, zebraliśmy w kompendium.